Ապրիլի 28-ին FPAN «Գյուղական տուրիզմի զարգացման» ծրագիրը կազմակերպեց «Կռունկների համաշխարհային տարի» արշավի առաջին հանրային առցանց դասընթացը՝ նվիրված Հայաստանում հանդիպող կռունկների տեսակներին, նրանց կենսապայմաններին և առջև կանգնած սպառնալիքներին։ Հերթական այս քայլը կարևոր մարմնավորումն է մեր բջջային լսարանին բնության նկատմամբ հետաքրքրություն ներշնչելու՝ հատկապես համաճարակային պայմաններում:
Դասընթացի ծրագրի նպատակներն էին՝
ներկայացնել Հայաստանում հանդիպող երկու հիմնական կռնուկատեսակները՝ սովորական (Grus grus) և փոքր կռունկ (Grus virgo),
քննարկել նրանց ապրելու վայրերն ու միգրացիոն ճանապարները՝ Սևանա լճից մինչև հարավարևմտյան ճամփաներ,
տեղադրել համաշխարհային և տեղական ուսումնասիրությունների տվյալներ՝ թվաքանակի, բնի դիրքի եւ բնակավայրերի փոփոխությունների վերաբերյալ,
բարձրացնել գիտակցությունը գործոնների մասին, որոնք վտանգում են իրենց բնական կենսատեղերը, օրինակ՝ գյուղատնտեսական տարածքների ընդլայնում, ապօրինի որս և աղտոտում,
կիսվել հրահանգներով՝ կռունկների դիտարկման և նրանց պաշտպանությանը ուղղված համայնքային նախաձեռնությունների աջակցման վերաբերյալ։
Մասնակիցների համար առաջարկվող ինտերակտիվ բաղադրիչներ՝
Կռունկների ձայների և թռիչքի վիզուալ օրինակների վերլուծություն,
Հարց-պատասխան փորձառու օրթոլոգների հետ,
Փոքր խմբերով քննարկումներ՝ տեղական խնդիրներից և լուծումների հնարավոր լինելուց,
Առաջարկություններ՝ համայնքային հովանավորություն ու էկո-թայգարանների զարգացումը խթանելու համար։
ինչու կռունկներին պահպանել անհրաժեշտ է՞
Կռունկները՝ որպես միգրացիոն թռչուններ, հիմք են հանդիսանում Բորդյունի և Արևելյան Եվրոպայի էկոհամակարգաների միացականության համար,
դրանց պաշտպանությունն օգնում է պահպանել ռթուկային տարածքների էկոլոգիական հավասարակշռությունը,
հասարակական մասնակցությունը խթանում է գյուղական համայնքների ընդլայնված զարգացման և էկո-տուրիզմի հնարավորությունները։
Առաջիկա ամիսներին FPAN ծրագիրը նախատեսում է նաև դաշտային ուսումնասիրմամբող ու մոնիթորինգային աշխատանքներ Արմավիրի և Սյունիքի տարածքներում, ինչպես նաև կռունկների տեղաշարժը հետևող GPS-հետևարկման նախագծի մեկնարկը։
Ընդգծենք՝ բնության յուրահատուկ այս ներկայացուցիչները մեր պատմամշակութային ժառանգության անբաժանելի մասն են. նրանց պահպանությունը պայմանավորված է ինչպես գիտական ավելացմամբ, այնպես էլ յուրաքանչյուրիս պատասխանատվությամբ։
Միասին՝ ՀԱՆՈՒՆ ՄԱՐԴՈՒ ԵՎ ԲՆՈՒԹՅԱՆ